zdjecia rodzinne

Miód, czyli coś o apiterapii


Miód jest stężonym roztworem cukrów, głównie prostych, takich jak glukoza i fruktoza. Znajdujemy w nim enzymy, kwasy organiczne, sole mineralne, białka, związki azotowe, witaminy, olejki eteryczne, barwniki, sól, potas, wapń, żelazo, magnez, srebro, bar, chrom, wanad, molibden. Lecznicze właściwości miodu uzależnione są od roślin, od jakich pszczoły zbierają naktar.
Miód należy do pokarmów, które są łatwo przyswajalne. Cukry proste w nim zawarte są od razu wchłaniane do krwi. Jego trawienie, podobnie jak soków owocowych trwa poniżej dwóch godzin. Duża zawartość glukozy i fruktozy kwalifikuje miód jako lek ochronny dla serca. Jest on pomocny w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy, dolegliwościach wątroby, skóry, chorób oczu. Roztwór wodny miodu zawiera biokatalizatory, które wpływają m.in. na wzrost wartości hemoglobiny. Miód należy przechowywać w ciemnych, suchych i chłodnych pomieszczeniach.

Rodzaje miodów:

Miód rzepakowy
W stanie płynnym jest bezbarwny albo w kolorze słomkowym. Po skrystalizowaniu przechodzi do barwy biało-kremowej. Krystalizuje szybko ze względu na duża zawartość glukozy. Zapach ma słaby, przybliżony do kwitnącego rzepaku. Miód rzepakowy stosuje się w chorobach układu krążenia, w chorobach wątroby, w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, a także przy schorzeniach skóry. Wpływa także na obniżenie ciśnienia krwi. Przy stosowaniu zewnętrznym jest pomocny przy oparzeniach. Przyspiesza proces ziarninowania, a następnie gojenia się ran.
Miód akacjowy
Zawiera dużą ilość fruktozy i dlatego też proces krystalizacji przebiega w nim powoli. Czysty ma barwę jasnokremową, przechodzącą w bezbarwną. Natomiast po krystalizacji od białej do słomkowej. Miód akacjowy jest stosowany w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zapaleniu błon śluzowych i w stanach kurczowych jelit. Wpływa on również korzystnie na perystaltykę jelit.
Miód wielokwiatowy
Pochodzi on z nektaru zbieranego przez pszczoły z różnych roślin uprawnych, łąkowych, leśnych i górskich. Ma barwę jasnokremową lub herbacianą. Po skrystalizowaniu barwa zależy od nektarów przyniesionych do ula. Szczególne zastosowanie miód ten znalazł przy leczeniu chorób alergicznych.
Miód lipowy
Może mieć barwę bardzo jasną, aż do bursztynowej z zielonkawym odcieniem. Zapach miodu lipowego jest bardzo silny, podobny do zapachu kwiatów lipy. Smak jego jest nieco słodki z goryczkowatym posmakiem, lekko piekący. W temperaturze około 20 st.C krystalizuje w ciągu kilku tygodni. Działa on przede wszystkim przeciwzapalnie, wykrztuśnie i uspokajająco. Stosowany jest w zapaleniu oskrzeli, grypie, kaszlu, gorączce oraz w stanach niepokoju i bezsenności.